Tuesday, 11 September 2018

विदर्भ एक्सप्रेस सुसाट !

            https://mrst1.latestly.com/wp-content/uploads/2019/10/pjimage-7-380x214.jpg

आमचा मिहान प्रकल्प पुढच्या वर्षी टेक ऑफ करणार ... समृद्धी मार्ग आम्हाला सहा तासांत मुंबईशी जोडणार !

आमचे ''नितीन भौ '' आणून राहिले ना विदर्भात पैशे ... अबब ! किती ? त्यांचे आकडे समजायला कुठे येतात भाऊ ?

बोन्डआळी प्रश्न ... घोड्यावरून पाहणी झटपट. झाला निधी मंजूर. तुम्ही करत बसा द्राक्ष पिकाच्या नुकसानीचे पंचनामे.

विदर्भाच्या पोट्ट्यानी कमाल केली. रणजी क्रिकेट करंडकाच्या इतिहासात पहिल्यांदा नावलिवलं ना बे !

'अध्यक्ष महाराज', पासष्ठ वर्षांचा ब्याकलॉग भरून काढला आम्ही एका झटक्यात !! अध्यक्ष महाराज हा ब्याकलॉग हे आघाडी सरकारचं पाप होतं. आम्ही ते दोन वर्षात धुऊन काढलं, अध्यक्ष महाराज.

तुमच्या पुण्याच्या आधी आमच्या नागपुरात मेट्रो धावणार ... पुणेकर बापट-चापट ''काकड'' आरतीत दंग. 

इ-रिक्षा नागपुरात सुरु देखिल झाल्या.. पतंजलीची संत्रा ज्यूस फॅक्टरी विदर्भात सुरु होणारतुम्ही बसा रोज सकाळी फास - फूस करत. हा तेच ते कपालभारती वगैरे करत.

नाशिकचा एकलहरे विदयुत प्रकल्पाचा धूर कोळश्या अभावी बंद होऊ राहिला. आमच्या सुधीर भाऊंच्या चंद्रपुरात कोळश्याला कमी नाही. तसं आम्हाला कशाचीच कमी नाही म्हणून राहिले की लोक बाप्पा !

कर्जमाफी झाली. सर्वात जास्तीचा आकडा आमच्या ''यवतमाळ''चाच. 

'अध्यक्ष महाराज', वेगळा विदर्भ वेगळा विदर्भ, बोबलून राहिले होते तेव्हा ''धोटे'' आणि आता आमचेच ''अणे''. 

मी म्हणतो वेगळ्या विदर्भाची गरजच काय राहिली आता बे ? आमची विदर्भ विकासाची एक्सप्रेस सुसाट धावू राहिली ना भौ !

क्राईम-बीईम , खून-बिनाचं बोलू नका राव. मुंबईत तर किड्यामुंग्यासारखे रोज लोक मरू राहिलेत ना. मंग ?

तुम्ही बसा कुटत रडगाणी, तुमच्या नवऱ्याच्या पहिल्या बायको सारखी. ''माझ्या नवऱ्याची दुसरी बायको'' सिरिअल पण जोरात चालू आहे ना बे, भैताडांनो !!

anilbagul1968@gmail.com


फिर छिडी रात बात फुलोंकी ... रात है या बारात फुलोंकी


गेले चार दिवस हेच गाणं ऐकतोय. यु ट्युब'' वर, पेनड्राईव्ह मधून, मोबाईल मधून, जिथे जिथे शक्य तिथे. किमान चाळीस वेळा ऐकून झालं असेल गेल्या चार दिवसात !

झाडं, फुलं माझ्या आवडीचा विषय. ती घेऊन जातात मला माझ्या बालपणात. नेरळच्या घरात , ''स्वीट कॉटेज'' मध्ये. भोवतालच्या अंगणात. बाजूच्या बागेत. फुलंच फुलं.

पांढऱ्या साध्या तगरी पासून सुरवात, मग पावसात तो रंगेबिरंगी तेरडा ! दाराशेजारी निळ्याशार गोकर्णाचा वेल. जास्वदींची श्रीमंती ... लाल, केशरी , पिवळी, जांभळी, सिंगल, डबल अनेक प्रकार. मग येते क्रदळ ... केळीसारखी पानं आणि त्यातून फुलाची उभी दांडी. पिवळी, केशरी वा लाल रंगाची. सदाफुली आणि गुलबक्षी. दखल घ्या अथवा नाही, फुलायचं थांबायच्या नाहीत.

मग साम्राज्य गुलाब राजाचं. लाल चिनी गुलाबपासून वेलीच्या पांढऱ्या गुलाबापर्यंत ... पण वाटेत भेटायचं लाल चुटुक टपोऱ्या कलमी गुलाबाला, कधी पिवळा जर्द तर कधी गुलाबी !! घराच्या भिंतीजवळ मोगऱ्याची सुगंधी दरवळ. उन्हाळ्यातली प्रत्येक सायंकाळ सुगंधित करणारी ! 

मधूनच डोकंवायची हिरवी गार झिप्री आणि पसरलेला गालिचा दुर्वांचा. दोन्ही माझ्या उपयोगाच्या, २५ पैशाला दुर्वांची जुडी आणि १० रुपयाला झिपरीच्या ३ -४ फांदया, फुलवाला घेऊन जायचा . गुलाब मात्र २ रुपयात ३ - ४ आणि तुळशी २ रुपयात भरपूर ! अरेच्या 'कोंबडा 'राहिला की ! लाल चुटुक तुरेबाज. फुलवाले मागून मागून न्याचे २५ रुपये देऊन. खरी कमाई त्याचीच. श्रावण महिना आणि गणपती हा पीक सिझन !

नाशिकला फुलाची गाठ पडली लग्नानंतर ... बायकोला मोगऱ्याचा गजरा घेऊन देण्यापुरती.

जुनी आवड मग जोपासली आमच्या स्वतःच्या घरात गेल्यावर आणि हो #didt च्या terrace garden च्या निमित्ताने !


फुलके हार फुलके गजरे
शाम फुलोंकी रात फुलोंकी
आपका साथ फुलोंका
आपकी बात बात फुलोंकी !

anilbagul1968@gmail.com

माझी पेपरची लाईन आणि बरंच काही...


5. 55 च्या कर्जत लोकल मधून नेरळच्या प्लॅटफॉर्म क्रमांक दोनवर गठ्ठे फेकले जायचे. आम्ही ते गोळा करत असू. क्वचित एखादा पेपर नसायचा. मग 6.30 च्या लोकलने ते यायचे. परशुरामभाऊ पेपरचे वाटप सुरू करायचे, आपापल्या यादी प्रमाणे घ्यायचे ते ताब्यात. कुंभारआळी आणि ब्राहणंआळी अशी लाईन होती माझी. अडकवायचे ते मग सायकलच्या करियरला. पिवळी सीट असलेली हॅमिल्टन होती माझ्याकडे त्यावेळी. 



आता सुरू व्हायचा वाटप कार्यक्रम...

ताम्हाणे लोकसत्ता, दुसाने नवशक्ती... मग सहयोग सोसायटी.. केतकर महाराष्ट्र टाईम्स, नव्हाथे टाईम्स, खेडकर फ्री प्रेस आणि लोकसत्ता... जवळपास शंभरेक असायचे पेपर. पुरवणी उशीरा आली तर डबल चक्कर. वाटता वाटता वाचायचे पेपर. माधव गडकरी आणि गोविंद तळवलकर ह्यांचे अनुक्रमे लोकसत्ता आणि मटा चे अग्रलेख. कधी नवाकाळ गाजायचा खाडीलकरांच्या लेखणीमुळे तर कधी नवशक्ती , पु. ग. बेहेरेमुळे! 

आकाशवाणीच्या बातम्या सुरू असायच्या कुणाच्या रेडिओवर तर कुठे मराठी भक्तिगीते. सीताकाकू म्हणजे बल्लाळ जोशीच्या आई हमखास द्यायच्या काही खाऊ बाऊ. आणि माझी पटई म्हणजे पटवर्धन काकू, खुप जीव लावायच्या. 

ह्या पेपरच्या लाईनमुळे आम्हा कुटुंबाला किती हातभार लागला ह्याची कल्पना आज नाही, पण हा अनुभव मला खूप समृद्ध करून गेला. जगण्यासाठी मोठा आयाम मिळाला हे नक्की!

anilbagul1968@gmail.com




देवभूमी केरळ, आणि केरळ मधला 'अंडरकरंट' !! (भाग दोन)



खरं तर मला काही धार्मिक वा राजकीय भाष्य करायचं नाही. कदाचित तो माझा अधिकार ही नाही. पण स्वच्छ नजरेने टिपलेले, परखड वास्तव, प्रांजळ भावनेने व्यक्त करतो आहे, इतकंच ! प्रतिक्रीयेपोटी वैयक्तिक राग-लोभ, राजकीय वा धार्मिक अभिनावेश नसावा. असो.
सहलीचा आनंद घेताना, नजरेने तिथलं निसर्ग सौंदर्य लुटताना माझं मन नकळत काहीतरी वेगळंच टिपत होतं. माझं असं क्वचितच होतं. पण इथे ते झालं खरं. कारण जागोजागी दिसणारी मानवनिर्मित लाल रंगाची उधळण मनाने हलकेच टिपली होती. अगदी नेमकेपणाने ...

हा लाल रंग होता 'विळा कोयता' चिन्ह असणाऱ्या 'कम्युनिस्ट पार्टी'च्या झेंड्याचा. ह्याच काळात केरळात कम्युनिस्ट पार्टी ऑफ इंडियाचं (मार्क्सवादी) अखिल भारतीय अधिवेशन होत होतं. महाराष्ट्रात जसे भगवे फडकतात जागोजागी, रस्तोरस्ती, तसं तिथे लाल बावटे इतकंच !
पण हे इतकंच नव्हतं, काहीतरी वेगळं होतं. उत्सुकता शिगोशीग वाढू लागली. मग मी एका शोधक नजरेनं आजूबाजूला पाहू लागलो. तिथल्या लोकांशी संवाद साधण्याचा प्रयत्न करू लागलो. काहीतरी हाताला गवसू पाहत होतं ...
मग रस्त्यावरच्या बंगलेवजा घरं आणि बागांबरोबरीने मला दिसू लागल्या रस्त्याच्या कडेने उभ्या असणाऱ्या विशिष्ट इमारती. येशू आणि मदर मेरीचे पुतळे असणाऱ्या, सोबतीला क्रॉस ! साधारणतः दोनशे स्केअर फुटाचे एकावर एक तीन मजले. 'कप्पेला' म्हणतात त्याला तिथं. ह्या कप्पेलांची संख्या मात्र लक्षणीय, डोळ्यात भरण्याजोगी. पुण्यात मारुतीच्या देवळांची असावी तशी. पुण्यात पत्र्या मारुती, तेल्या मारुती, सोन्या मारुती आहेत तसे तिथे सेंट जोसेफ, बिशप, इतकाच फरक.

'कप्पेला'

एरवी प्रशस्त, देखण्या अश्या चर्चेसच्या इमारतीत असणारा गॉड असा रस्त्यावरच्या लहानश्या 'कप्पेला' मध्ये का?
केरळात अनेक वर्षा पासून ख्रिश्चन मिशनरीज समाजसेवेचं काम करता आहेत. त्यासाठी त्यांना प्रचंड प्रमाणात विदेशी आर्थिक मदत पुरवली जाते. गरीब, समस्याग्रस्त कुटुंब, विधवा वा परिक्तत्या स्त्रिया ह्यांना गाठून त्यांच प्रबोधन केलं जातं. आर्थिक मदत केली जाते. साहजिकच 'पोटाला देतो तो देव' ह्या उक्ती नुसार अशी माणसं त्या फादरच्या कह्यात येऊन त्यांच्या धर्माला आपलंस करतात. होय ही वस्तुस्थिती आहे. समाजाच्या उतरंडीला असणारी माणसं ह्यात जास्त आहेत. त्यांच्या रोजच्या समस्यांना आधार म्हणून गॉड त्यांच्या जवळ रस्त्यावर. !
ह्यात दोष कुणाचा ?

हि झाली धार्मिक बाब. ह्याला राजकीय किनार देखील आहे.
गेली अनेक वर्षे केरळात डाव्यांची वा काँग्रेसची आलटून पालटून सत्ता आहे. २६% असणारा मुस्लिम समाज आणि १८% असणारा ख्रिश्चन समाज हा काँग्रेसचा परंपरागत पाठीराखा. आणि ५५% असणारा हिंदू समाज, 'धर्म हि अफूची गोळी आहे' असं मानणाऱ्या डाव्यांचा अर्थात कम्युनिस्ट पार्टी ऑफ इंडियाचा (मार्क्सवादी) कडवा समर्थक ! केरळातील हिंदू अतिशय कट्टर धार्मिक. देवळांची संस्थानं गब्बर श्रीमंत, असं असूनही हे कसं शक्य आहे ?
सध्य स्थितीतील डाव्यांच्या सरकारबद्दल लोकांना काय वाटतं ?

काँग्रेस सरकार आती है तो बडे बडे घोटाले होते है ! लेकिन ये लोग रहते है तो करप्शन कम होता है !
होय हे मान्य करावं लागेल जे बघितलं ते. रस्ते साफ - स्वच्छ, रस्ते दुरुस्ती साठी जागोजागी पाहणी चालू होती. महिला सरकारी अधिकारी जातीने हजार होत्या. कायदा सुव्यवस्था दिसून येत होती. एकंदरीत सुशासन असावं.
असं सगळं असतांना केरळ मधला 'अंडरकरंट' काय होता ?

गेली अनेक वर्षे संघ तिथे काम करतो आहे. अनेक संघ स्वयंसेवकांच्या हत्या तिथे घडवून आणल्या जातात, तरीही ! भाजपा जागा बनवू पाहत आहे. ५५% हिंदू व्होट बँक आपलीशी करू पाहत आहे.

इस बार इनको चान्स दे के देखते हें ! असं त्या व्होट ब्यांकेत शिजतं आहे . कुणी सांगावं 'त्रिपुरा' सारखं होईल देखील.

पणपण सर्वात सुशिक्षित राज्य असा लौकिक असणाऱ्या राज्यात धार्मिकतेवर मत विभागणी होत असेल तर, उद्या जेएनयूमध्ये ब्य.जीनांचा पुतळा उभारला गेला तर नवल ते काय ?

anilbagul1968@gmail.com




झिम्माड पावसाची जम्माड़ गोष्ट (भाग १)



सलमान खान मला अजिबात (मा. मु. शब्द बिलकुल) आवडत नाही.माझ्या काही घट्ट मैत्रिणी त्याच्या डाय-हार्ट फ्यान आहेत हा भाग अलाहिदा !

झालं काय कि माझं ऑफिस आहे एका मल्टिफ्लेक्स थिएटरच्या अगदी वर.पिक्चर सुटल्यावर खालून जाणाऱ्या गर्दीवरून मला हिट- फ्लॉप लगेच कळते.

तर आज सायंकाळी पाहिलं तर तोबा गर्दी ! सल्लूचा रेस ३ हिट !! मन खट्टू झालं.घरी येता येता आभाळ भरून आलं होतं. आणि मग झिम्माड पाऊस जोरदार बरसून गेला. परवाच्या शिखर धवनच्या खेळीसारखा, छान सुखावून गेला.

पाऊस पडला कि तुम्हाला काय आठवतं ?खुसखुशीत कांदा भजी आणि वाफाळलेला चहा ... 

उत्तर अगदी बरोबर ... पण ..पण मला त्याच्या बरोबरीने याद येते मौसमीची ! 

हो तीच ती ... मंझिल मध्ये अमितदा बरोबर, मुंबईच्या रस्त्यावर, आझाद मैदानापासून नरिमन पॉईंट पर्यन्त हातात हात घालत गात फिरते ...

तेच ते तुमचं आमचं आवडतं गाणं गुणगुणत....

रिमझिरे गिरे सावन ... सुलग सुलग जाये मन भिगे आज इस मौसम में लगी कैसे ये आगनझिम्माड पावसात निरागस मन कसं प्रफुल्लित होतं ...अगदी मौसमीच्या गालावरच्या गोड गोड खळ्यांसारखं !!रिमझिरे गिरे सावन ...


anilbagul1968@gmail.com


प्रिय रेखा!




आज दहा ऑक्टोबर. आज तुझा वाढदिवस. तुझं वय किती असा फिजूल प्रश्न मी विचरणारचं नाही.पण तुझ्याशी बोलण्याच धाडस मात्र करणार आहे मी आज!!

तुझं पूर्ण नाव - रेखा जेमिनी गणेशन. हिंदी सिनेसृष्टीतील एकेकाळची आघाडीची नायिका. एक सदाबहार, खूबसूरत, गहिऱ्या डोळ्यांचं, गूढगर्भ व्यक्तिमत्व!

वयाच्या अवघ्या बाराव्या वर्षी तू, बालकलाकार म्हणून एका तमिळ चित्रपटाद्वारे, आपल्या चित्रपट कारकिर्दीला प्रारंभ केलास. तर वयाच्या सतराव्या वर्षी नायिका म्हणून हिंदी चित्रपटाद्वारे पदार्पण केलंस. 'सावन भादो'  हा तुझा पहिला चित्रपट.

चित्रपट बॉक्स ऑफिस वर यशस्वी ठरला आणि तुझा त्यातला अभिनयही वाखाणला गेला. पण काळी - सावळी, ठेंगणी - ठुसकी, जाडगेली असंही हिणवलं गेलं तुला.

पण तू हार मानली नाहीस! कष्टसाध्य योगसाधनेतून तू आपल्या शरीराचा सौंदर्याचा अक्षरशः कायापालट केलास ! आपल्या हिंदी उच्चारात कमालीची सुधारणा केलीस. उर्दूचा लहेजा आत्मसात केलास. आणि मग आपल्या एके से एक अभिनयसंपन्न भूमिकांनी पुढची दोन दशके हिंदी सिनेसृष्टी गाजवलीस.

तुझा एक एक चित्रपट आठवून पाहता...प्रत्येक वेळी वेगळ्या धाटणीची, वेगळ्या शेड्सची भूमिका साकारतांना आपल्या अभिनयाचं नाणं तू  चोखपणे वाजवलंस. ''खूबसूरत' मधली अवखळ रेखा, 'खून भरी मांग '' मधली सुडाने पेटलेली रणरागिणी रेखा, ''उत्सव'मधली मादक सौंदर्यवती रेखा, 'मुकद्दर का सिकंदर' मधली प्रेमिका रेखा, 'घर'' मधली घरगुती गृहिणी रेखा ते थेट ''उमराव जान'मधली तवायफ रेखा ! प्रत्येक भूमिका तू  जगत आलीस . कवाली, मुजरा, शास्त्रीय नृत्य असो वा टिपिकल बॉलीवूड नाच, प्रत्येक प्रकारांत तुझी  पावले दमदारपणे थिरकली आहेत. तुझ्या  अभिनय कौशल्यावर प्रेक्षकांच्या पसंतीची मोहोर तर केव्हाच उमटली होती.   उमराव जान आणि खून भरी मांग साठी अभिनयाचं 'फिल्मफेअर' हि तुला  मिळालं. अनेक छोट्या मोठ्या पुरस्कारांसोबत भारत सरकारने तुला 'पद्मश्री'देऊन गौरवलं.

हिंदी सिनेसृष्टीचा महानायक अमिताभ बरोबर तुझी  जोडी जमली आणि मग मुकद्दर का सिकंदर, सुहाग, मि. नटवरलाल, अशा एक से एक हिट चित्रपटांचा ''सिलसिला'' सुरु झाला. नायक अमिताभच्या प्रेमात ''रील'' लाईफ मध्ये आकंठ बुडालेली तू  ''रिअल'' लाईफ मध्ये ही तशीच होतीस  का ? तुझ्या ''मन की बात'' काय असावी? प्रत्यक्षात जया भादुरीशी अमिताभ विवाह करता झाल्यावर ''तुझ्या '' भावना काय होत्या? कशाचीच उत्तरे आम्हाला  मिळाली नाहीत गं. आणि खरं सांगू त्याच्या उत्तरांची तितकीशी गरजही नाही वाटत आता.

पुढे विनोद मेहेराच्या अकाली मृत्यूनंतर कधीतरी तू, शशी अगरवाल ह्या उद्योगपतींशी लग्न केलंस. अवघ्या एका वर्षात  वैवाहिक जीवन संपुष्टयात आलं. तुझ्या पतीने आत्महत्या केली म्हणे! सगळंच गूढ, अतार्किक!!

आज आयुष्याच्या उत्तरार्धात, आपला जन्म दिवस साजरा करताना, रेखा जेमिनी गणेशनने  परमेश्वराकडे काय मागितलं असेल ?

anilbagul1968@gmail.com

म्यॅडम, कम्प्लेंट प्लिज !


बरोबर सात वाजून एकतीस मिनिटांनी प्रा. अपर्णा जोगदंड घराबाहेर पडल्या. उजव्या खांद्यावर पर्स, हातात छत्री तर डाव्या  हातात टिफिन. झपझप पावले टाकत त्या 'डॉकयार्ड' बस स्टॉपच्या दिशेने चालू लागल्या.  त्यांच्या हिशोबाने त्या वेळेत घराबाहेर पडल्या होत्या आणि पुढल्या नऊ मिनिटांत त्या बस स्टॉप गाठणार होत्या. झालंही तसंच. सात वाजून चाळीस मिनिटांनी त्या तिथे होत्या.

इतक्यात मंत्रालयात अप्पर सचिव असणारी मीनल दुसाने पोहचली. तिला हाय - हॅलो करेतो, तिची '२४ लिमिटेड', ही थेट मंत्रालय गाठणारी बस आली देखील, अन मीनलला घेऊन पाठोपाठ भुर्रकन निघून गेली सुद्धा. मागे उरला, मीनलने फवारलेला ' ले मेरिडीन लेडी' परफ्यूमचा मंद अन मादक सुगंध.



तब्बल सात मिनिट उशिराने १९३ नंबरची 'कलिना कॅम्पस'कडे जाणारी, त्यांची डबल डेकर बस आली. प्रा. अपर्णा जोगदंड त्यात चढल्या. नेहमीप्रमाणे मांढरे-साबळे ही चालक-वाहक जोडी होती.  मुंबई विद्यापीठाचं तिकीट साबळेंकडून घेऊन त्या वरच्या मजल्यावर पोहोचल्या. वरच्या मजल्यावर मोजुन तीन-चार प्रवाशी असावेत. डावीकडच्या पुढून तिसऱ्या रांगेतील विंडो सीट वर जाऊन त्या बसल्या.

सावकाशपणे पर्समधून त्यांनी ''इरीक बेरेने''च ''गेम्स पीपल प्ले'' पुस्तक काढून वाचायला सुरवात देखील केली. तीसेक पाने वाचून झाली असतील, कलिना कॅम्पस जवळ आल्याची जाणीव त्यांना झाली. स्वतः च्या व्हिजिटिंग कार्ड्सचा बुकमार्क ठेऊन त्यांनी पुस्तक मिटले, पर्स मध्ये ठेऊन दिले. उतरण्याच्या तयारीने खालचा मजला गाठला. उतरता उतरता कंडक्टर साबळेला त्यांनी  उद्यापासून उशीर न करण्याविषयी बजावले.



विद्यापीठात पोहोचून ‘सायकोलॉजी’ डिपार्टमेंट गाठेस्तो आठ मिनटे उशीर झालाच. आजचा महिन्यातला दुसरा उशीर, अजून एक उशीर म्हणजे हाफ डे कट. त्यांची चरफड वाढू लागली. त्यांनी बेस्ट डिपार्टमेंट मध्ये मांढरे - साबळे जोडीची कम्प्लेंट करण्याचे निश्चित केले.

दिवसभर त्या तश्या अस्वस्थच होत्या. तशातच अस्वस्थतेला आणखी एक कारण होतं, त्यांचा पीचडीचा प्रबंध अद्याप पूर्ण व्हायचा होता. त्यांचे गाईड प्रा. डॉ. व्यास मूर्ती तितकंसं सहकार्य करत नव्हते. तश्या त्या नेट-सेट उत्तीर्ण होत्या. त्यामुळे पर्मनंट व्हायला तशी अडचण आली नव्हती. पण सिक्सथ पे मिळण्यासाठी पीचडी अनिवार्य होती.

दुसऱ्या दिवशी नेहमीप्रमाणे सात एकतीसला त्यांनी घर सोडले. झपाझप चालत डॉकयार्ड बस स्टॉप गाठला. बस स्टॉप वर अपेक्षेप्रमाणे मिसेस दुसाने हजर होती. मंत्रालयात सेवन्थ पेची चर्चा असल्याचं मोठ्या टेचात सांगत होती. दिवाळी पूर्वीच एरिअर्स मिळतील. सिंगापूरचा प्लॅन आखातेय वगैरे वगैरे.  एवढ्यात चोवीस लिमिटेड आली म्हणून बरं, नाहीतर खरेदीचा देखिल प्लॅन सांगून झाला असता.

बस यायला जसजसा उशीर होऊ लागला तशी त्यांची चिडचिड सुरु झाली. तब्बल बारा मिनिटे उशिरा आज बस आली होती. बस मध्ये चढता चढता त्यांनी ड्रायव्हर मांढरे कडे रागाने पहिले. तो आपल्याच नादात दिसला. त्यांची चिडचिड आणखी वाढली. वरच्या मजल्यावर कंडक्टर साबळे भेटला. तिकीट काढता काढता तिने बस उशिरा येण्याचा विषय काढलाच. मांढरे बद्दल देखील बोलणं झालं.

आता त्यांना मांढरेच्या बेफिकीरीचा उलगडा झाला. आज गटारी आहे त्यामुळे मांढरे सकाळपासूनच ... शी sss त्यांना भयंकर शिसारी आली आणि त्यांची चिडचिड वाढू लागली. पर्समधून पटकन इनो तोंडात टाकून त्यांनी पाण्याचा मोठा घोट गिळला.

विद्यापीठात शिरता शिरता त्यांना वातावरणात एकदम बदल जाणवला. वास्तविक तब्बल एकवीस मिनिटे उशीर झाला होता. लेटमार्क नक्की होता. पण एचओडी प्रा. डॉ. देवबागकरांनी त्यांच हसून स्वागत केलं. त्यांना घेऊन ते परीक्षा विभागात आले , म्हणाले ‘’आपल्या शिरावर आता विद्यापीठाची अब्रू वाचवण्याची संधी आहे. तुमच्या सारख्या अनुभवी प्राध्यापकांनी ती पार पडली पाहिजे. तातडीने आपल्याला पेपरतपासणी पूर्ण करायची आहे.’’

आता त्यांना सगळा उलगडा झाला. कुलगुरू प्रा. संजय देशपांडेच्या एका निर्णयामुळे परीक्षेचे निकाल लांबले होते. कुलगुरू सक्तीच्या रजेवर होते.  पेपर तपासणीच्या खटाटोपासाठी देवबागकारांची साखरपेरणी होती तर...

त्यांची चिडचिड वाढू लागली. तशात त्यांना ड्रायव्हर मांढरे आठवला. कंडक्टर साबळेचे शब्द आठवले. ‘’आज गटारी अमावस्या.’’  त्यांना प्रचंड शिसारी आली.

दुसऱ्या दिवशी त्यांनाच चार मिनिटे उशीर झाला. झपझप पावले टाकीत त्या बसस्टॉपपाशी आल्या. मिसेस दुसाने दिसत नव्हत्या. चोवीस लिमिटेड येऊन गेली असावी. त्यांनी घड्याळात पहिले. सात वाजून सत्तावन्न मिनिटे. तब्बल सतरा मिनिटे उशीर. आज मात्र लेटमार्क लागणार. हाफ डे कट. रोज रोज देवबागकार पावत नसतो.

तेव्हढ्यात  बस आली. रागानेच त्या बस मध्ये चढल्या. रागाने मांढरेकडे पाहून बोलणार इतक्यात तोच बोलला.''वो बाई माझी कम्प्लेंट कराच तुम्ही.'' ती अवाक. 

कंडक्टर साबळेच तेच, ताई तुम्ही कम्प्लेंट कराच. त्यांना कळेना काय चाललंय?मग साबळेंनीच सविस्तर खुलासा केला. मांढरेचा मेहुणा मुंबई महापालिकेत कॉन्ट्रॅक्टर होता. देवनार डम्पिंग ग्राउंडचं कसलं तरी मोठं कॉन्ट्रॅक्ट त्याला मिळालं होतं. तिथे सुपरवायझर म्हणून त्याला मांढरे हवा होता. म्हणून तो मांढरेच्या मागे होता. नोकरी सोड असा त्याचा आग्रह होता. पण मांढरेला नोकरी सोडायची नव्हती. काही कारणाने तात्पुरतं निलंबन झाल तर अर्ध्या पगारात घरी राहता येणार होतं, चौकशीचा फार्स संपेतो.

कोणीतरी त्याची सिरिअस कम्प्लेंट केली तर त्याला हवंच होतं. प्रा. जोगदंडनी ती करावी असं त्याला वाटत होतं.

त्यांच्यासाठी हे सगळं चीड आणणारं होतं. त्यांची चिडचिड सुरु झाली. बीपी वाढल्याचं त्यांना जाणवू लागलं.  त्यांना डोळ्यासमोर मस्टर दिसू लागलं. प्रा. देवबागकार हातात छडी घेऊन मस्टर पाशी उभेच आहेत असा भास होऊ लागला. त्यांच्या उशिरा येण्यामुळे पेपर तपासणी लांबली आहे. त्यांच्यामुळे विद्यार्थ्यांवर अन्याय होतो आहे. नवीन कुलुगुरु डॉ. चहांदे पत्रकारांना सांगतायत असा त्यांना भास होऊ लागला. सगळं काही गर-गर फिरतंय असं वाटू लागलं.

अचानक डोळ्यापुढे अंधारी आली.त्या उभ्या उभ्याच कोसळल्या. साबळेंनी आणि बाजूच्या प्रवाशांनी त्यांना कसबस  धरलं. सीट वर बसवलं. कुणीतरी पाण्याच्या बाटलीतून पाणी घेऊन त्यांच्या चेहेऱ्यावर मारलं.

ह्या सगळ्या गोंधळात मांढरेच लक्ष विचलित झालं. मोठ्ठा आवाज झाला कसलातरी. बस हेलकावे घेत कशावर तरी जोरात आदळली. प्रवाशांचा एकच गलका सुरु झाला. प्रचंड आरडाओरड झाली. प्रा. जोगदंडना पुढचं काही कळण्याच्या आत त्यांची शुद्ध हरपली होती.

आज सोमवार. आठवड्याचा पहिला दिवस. मोठ्या उत्साहानं प्रा. जोगदंड  घराबाहेर पडल्या त्याही अगदी वेळेवर. बसस्टॊप वर पोहचल्या त्याही वेळेत. मीनल दुसाने मात्र नव्हती. कदाचित सिंगापूरला गेली असेल असा विचार करून प्रा. जोगदंड निश्चिन्त झाल्या.

बरोबर सात वाजून एकेचाळीस मिनिटांनी त्यांची १९३ नम्बरची बस आली. ड्रायव्हर मांढरे ने चक्क हसून स्वागत केलं. हे जरा विचित्रच वाटलं त्यांना. कसल्या एव्हढ्या खुशीत असणार मांढरे? त्याची चौकशी चालू झाली का? कुणी केली असेल त्याच्या विरोधात कम्प्लेंट? त्या विचारात पडल्या.

इतक्यात त्यांना साबळे दिसला? त्यांनी साबळेंकडे मांढरे बद्दल विचारलं. साबळे जोरजोरात हसायला लागला. त्यांना हेही विचित्र वाटलं. ह्यापूर्वी साबळेंना असं जोरजोरात हसताना त्यांनी कधी पाहिलं नव्हतं. हसता हसता साबळे पुटपुटला, त्या दिवशी झाला ना मोठा अक्सिडन्ट ! आता मांढरेला निलंबन व्हायची गरज नाही.

प्रा. जोगदंड बुचकळ्यात पडल्या. त्यांना कळेचना. एव्हढ्यात साबळेंनी त्यांना मांढरेच्या पायाकडे बोट दाखवलं.

प्रा. जोगदंड ह्यांचा चेहरा पांढरा फटक पडला. त्यांच्या अंगावरून भीतीने सर्रकन काटा आला. त्यांचं शरीर शहारलं.  त्यांना...  मांढरेचे पायच दिसत नव्हते. त्याजागी पांढरं पांढरं धुरकट काहीसं दिसत होतं. 

बसल्या जागेवरून त्यांनी साबळेंकडे पाहीले. साबळे गूढ हासत होता. त्यांचं लक्ष साबळेंच्या पायाकडे गेलं. त्यांना साबळेचेही पाय दिसेनात. त्याजागीही पांढरं पांढरं धुरकट काहीसं … बाप रे हा पण !

जीवाच्या आकांताने त्यांनी ओरडण्याचा प्रयत्न केला. पण तोंडातून शब्द फुटेना. त्यांनी आजूबाजूला बघण्याचा प्रयत्न केला. सारे प्रवासी तिच्याकडे बघून गूढ हसतायत असा तिला जाणवलं. त्यांचं लक्ष त्यांच्या एकेकाच्या पायाकडे जसं जसं जात होतं तश्या त्या भीतीने आणखी हादरत होत्या.  प्रत्येकाच्या पायात पांढरं पांढरं धुरकट काहीसं …

म्हणजे त्यादिवशीच्या त्या अक्सिडन्टमध्ये सगळेच ... मग चमकून त्यांनी स्वतःच्याच पायाकडे पाहिलं...त्यांना स्वतःचेही पाय दिसत नव्हते. त्या धक्याने त्या तिथेच कोसळल्या.

anilbagul1968@gmail.com

वृत्तपत्र विक्रेता ते उद्योजक

  वृत्तपत्र विक्रेता म्हणून कार्य करत जिद्दीने शिक्षण घेऊन स्वतःच्या संस्थेची उभारणी करणार्‍या नाशिकच्या अनिल बागुल यांच्याविषयी...   ' ...